Hoe kijken (groot) ouders naar een voorstelling?

Ouders kijken net zo gespannen als hun kinderen

Vorige week speelde ik weer een voorstelling in een huiskamer vol kinderen. Het was een vijfde verjaardag en de poppenkast stond klaar. De gordijntjes waren nog dicht en de kinderen zaten al op hun plekje. Sommigen op de grond, anderen nog even gezellig bij papa of mama op schoot.

Wat ik dan altijd zie is grappig. De ouders kijken helemaal niet naar de poppenkast. Nee, ze kijken naar hun eigen kind. Is het niet te spannend? Vindt hij het wel leuk? Durft ze wel? Je ziet die blikken over en weer gaan tussen de ouders. Een beetje bezorgd, een beetje afwachtend.

Eerst naar het kind, dan naar de poppen

Pas als de voorstelling begint en de eerste lach of reactie komt, zie je de ouders ontspannen. Dan pas gaan ze zelf ook echt naar de voorstelling kijken. Maar die eerste minuten? Die zijn vooral voor het kind. Om te checken of alles goed gaat.

Het is eigenlijk best ontroerend om te zien. Die bezorgdheid. Die wil dat het een mooi feestje wordt. Dat hun kind een fijne verjaardag heeft. En dat begrijp ik ook wel. Je hebt er tenslotte voor gekozen om een poppenspeler in huis te halen. Dan wil je natuurlijk dat het een succes wordt.

De eerste reacties zijn bepalend

Na een paar minuten weet je het meestal wel. Als de kinderen beginnen te lachen of enthousiast meedoen met het verhaal, dan zie je de schouders van de ouders zakken. Letterlijk. Die spanning valt weg. Dan kunnen ze zelf ook genieten van de voorstelling.

Soms zie je zelfs dat de ouders net zo hard meeleven als de kinderen. Ze lachen om dezelfde grappen, schrikken bij dezelfde spannende momenten. Het verschil is alleen dat de kinderen het vaak hardop roepen en de ouders het wat meer inhouden. Maar je ziet het aan hun gezicht. Ze zijn er helemaal bij.

Ook voor de ouders een feestje

Wat ik zo leuk vind is dat het uiteindelijk voor iedereen een fijn moment wordt. De kinderen beleven een geweldig feestje. De jarige krijgt een voorstelling die hij of zij niet snel vergeet. En de ouders? Die kunnen even achterover leunen. Geen spelletjes verzinnen, geen drukte in een speelparadijs, geen gedoe met slecht weer. Gewoon lekker thuis een voorstelling kijken.

Na afloop krijg ik vaak te horen: we hadden niet verwacht dat het zo leuk zou zijn. Of: wat fijn dat we nu even niks hoefden te doen. En dat is nou precies waar ik het voor doe. Een zorgeloos feestje bezorgen. Voor de kinderen natuurlijk, maar stiekem ook een beetje voor de ouders.

Herken je dat? Die spanning vooraf en die opluchting als het goed gaat? Leuk om te horen of jij het ook zo ervaart bij een kinderfeestje.